پیشینه تلفن و مخابرات در شیرگاه
تلفن خانه یا مخابرات در سال ۱۳۳۸ با کارگزاری آقایان حسن شهمیرزادی،کیانی و رمضانعلی روستائیان در مکان استیجاری در طبقه فوقانی مغازه آقای کلاری در بالا بازار با ظرفیت ۳۰خط تلفن مغناطیسی آغازبکار نمود. تا قبل از تلفن مغناطیسی ارتباط افراد که بیشتر دستگاههای دولتی و حکومتی و تجار بودند توسط تلگراف مورسی و بعداً نوشتاری انجام می گرفت. مشترکین اولیه تلفن مغناطیسی یا کاریر علاوه بر کارخانه اشباع (که خود تلفن خانه مستقل داشت و با راه آهن سراسر کشور در ارتباط بود ) ،ایستگاه راه آهن، ژاندارمری ،بهداری ، بانک و افرادی همچون،رحمت ایمانی،علی ملک زاده،حسین احمدی خطیر ،نصرالله خان قبادی،فتح الله پهلوان و حجت الاسلام مجتهدزاده بودند. براساس یک سند به دعوت فتح الله امیر سلیمانی ریبس وقت اداره پست شیرگاه در ساعت ده صبح ۱۳۴۲/۴/۳۱ مراسم بهره برداری از تلفن کاربر شیرگاه برگزار گردید. در سال ۱۳۵۴ تلفن خانه که حالا به مخابرات تغییر نام یافته بود با توجه به افزایش مشترکین و ارتقا تلفن از مغناطیسی به خودکار به منزل فردی به نام خلیلیان در جنب بهداری انتقال یافت.( این مکان پس از آتش سوزی دبستان گنج افروز مدتی به عنوان کلاس درس دانش آموزان امورد استفاده قرارگرفت). در سال ۱۳۶۰ مرکز مغناطیسی تلفن شیرگاه با ظرفیت ۱۰۰شماره به خود خودکار تبدیل و رسما مورد بهره برداری قرار گرفت و در سال های بعد تعداد مشترکین مخابرات شیرگاه به پنج هزار نفر افزایش یافت. لازم به تاکید است که در سیستم تلفن مغناطیسی و کاربر ارتباط بین دونفر توسط اپراتور تلفن خانه صورت می گرفت،
شیرگاه در گذر زمان ـ داود لطیفی
